Tour de France – Jusqu’à l’année prochaine

etappe 24.png

  • Bijna alle Fransen kennen de aardrijkskunde van het eigen land, daarvoor zorgt de Tour de France.

3.516 kilometer puur koersgenot, dat was de Tour de France 2017. De liefhebber kon vanaf zaterdag 1 juli, toen de Tour begon met een tijdrit in Düsseldorf, genieten van negen vlakke ritten, twee tijdritten, vijf heuveletappes en vijf bergeritten. Inmiddels is Parijs gehaald, de winnaar bekend en dus de Tour afgelopen.

Pieter Pottenkijker kijkt met wisselende gevoelens terug op de Tour: “Ik vrees niet dat de Tour een einde heeft genomen, maar wel dat zij eigenlijk nooit echt begonnen is.”


  • Froome’s weg naar z’n vierde winst in de Tour

Chris Froome had zondag 23 juli nog een klein hobbeltje te gaan voordat hij officieel de Tour de France op zijn naam kon schrijven, maar niemand twijfelde daar eigenlijk nog aan. De laatste etappe, die eindigde op de Champs-Élysées, was zoals altijd een nietszeggende rit die uitmondde in een massasprint. Die gewonnen werd door Dylan Groenewegen.

Froome bleef dus op zijn fiets zitten, en dus was er niks aan de hand en mag hij voor de 4de keer de gele trui mee naar huis nemen. Een geweldige prestatie, maar hoe kwam hij daar en wat heeft hij er allemaal voor moeten doen? De hoogtepunten op een rijtje.

  • Froome legt basis in proloog

Na de proloog mocht eerst Geraint Thomas een aantal etappes het geel dragen, maar Froome werd in de tijdrit knap 6de. Hij is sneller dan al zijn concurrenten voor het algemeen klassement.

De 3 etappes die daar op volgen zijn allemaal vlak. Prooi voor de sprinters dus. Froome verliest geen tijd.

  • Etappe 5: Aru test Froome, maar Froome pakt geel

In de 5de etappe gaan de renners voor het eerst klimmen en daarbij doet Fabio Aru Froome voor het eerst pijn. Hij wint de etappe met 20 seconden voorsprong. De Sky-renner finisht wel 20 seconden voor Thomas en neemt daarmee het geel over van zijn ploegmaat. Aru nadert tot 14 seconden van de Britse Keniaan.

Hierna volgen weer 2 vlakke etappes. De sprinters vechten om de zege. Froome verliest wederom geen tijd.

  • Etappe 8: Favorieten blijven bij elkaar

In de 8ste etappe wint Gesink bijna, maar Calmejane trekt aan het langste eind. De favorieten voor het klassement blijven in deze bergrit bij elkaar. Froome rijdt dus nog steeds in ’t geel.

  • Etappe 9: Helse etappe met veel uitvallers

Een heftige etappe door de bergen met linke afdalingen. Gesink gaat al snel op z’n plaat, maar ook de grootste uitdager Richie Porte knalt loeihard tegen een bergwand. Ook Geraint Thomas, ploegmakker van Froome, moet de strijd staken na een valpartij. De etappe wordt gewonnen door Rigoberto Uran, maar Froome wordt knap 3de en verstevigt daarmee zelfs zijn 1ste positie in het klassement. Naïro Quintana en Alberto Contador worden op achterstand gereden. Ook Dan Martin verliest tijd, doordat Porte hem meeneemt in z’n val.

De renners laten de bergen weer even achter zich. De 2 volgende etappes zijn weer sprintmateriaal. Froome behoudt gewoon het geel.

  • Etappe 12: Aru pakt het geel

Voor even raakt Froome zijn geliefde trui kwijt. Na een slopende etappe is de finish retesteil bergop. Op het laatste moment gaat Aru ervandoor met Bardet in z’n wiel. Bardet pakt de winst, maar Aru ook de nodige seconden, waardoor hij de gele trui overneemt.

In de etappe die daarop volgt, verliezen Froome en Aru elkaar niet uit het oog als er weer door de bergen wordt gekoerst. Aru behoudt het geel.

  • Etappe 14: Froome pakt ‘m terug

Aru houdt de gele trui niet lang om zijn schouders, want in de heuvelachtige 14de etappe met een lastige finale doet Froome goede zaken. Hij zit als 1 van de weinige favorieten op het einde wel goed voorin en pakt daardoor tijd op verschillende concurrenten, waaronder Aru. Froome mag het geel weer aantrekken.

De etappe daarna is voor onze Bauke Mollema. Hij wint op prachtige wijze de etappe. Daniel Martin pakt een paar seconden op Froome, maar die mag nog steeds de gele trui houden. In de 16de etappe wordt er weer gesprint en veranderd er niets noemenswaardigs in het klassement.

  • Etappe 17: Froome wint tijd

In deze bergrit finishen Froome en andere favorieten samen, maar onder andere Aru zit er niet bij. Het geel hangt nóg steviger om de schouders van de kleine Zuid-Afrikaan.

  • Etappe 18: een ware thriller

De ene na de andere monstercol moet worden beklommen en de top-5 van het klassement test elkaar nog maar eens goed. De beste van hen is Romain Bardet, maar Froome volgt al op 2 seconden.

In de 19de etappe rijden de renners over heuvelachtig terrein, maar dat heeft geen verschuivingen tot gevolg.

  • Etappe 20: Froome laat het zien in de tijdrit

In de tijdrit in de een-na-laatste etappe van de Tour is het de allerlaatste kans voor de concurrentie om Froome van zijn gele troon te stoten, maar dat lukt niet. Hij is de beste van alle klassementsrenners en wordt zelfs knap 3de. Als klap op de vuurpijl haalt hij op de meet nog bijna Bardet in ook.

Advertenties

Tour de France – Slotetappe

etappe 23.png

  • Het venijn zit hem in de sprint (van Groenewegen)

Dylan Groenewegen heeft het tóch voor elkaar weten te boksen. De sprinter van LottoNL-Jumbo probeerde in 3 weken Tour de France telkens een etappe te winnen, maar kwam telkens net iets te kort. Tot zondagavond, waarop hij als eerste over de eindstreep kwam. En dat bij de laatste etappe, bij de Champs-Élysées.

Op zo’n 250 meter van de streep lag Groenewegen al op kop. Normaal gesproken iets te vroeg, maar het hoorde allemaal bij het plan. “Vroeg gaan is wat ik steeds wilde en nu deed ik het gewoon. Als je toch moet winnen, dan is dit wel een heel mooie dag. Dit is geweldig”, zo reageert hij bij de NOS.

Tranen van geluk

Alexander Kristoff was in een dik gevecht met Groenewegen. “Ik zat een beetje met Kristoff te boksen. In mijn oortje kreeg ik aanmoedigingen van ‘GAAN, GAAN!’.”

Vandaag lukt alles gewoon, was de conclusie van een huilende Groenewegen. “We winnen gewoon op de Champs-Élysées. Daar gaan we wel een biertje op drinken ja, ongelooflijk.”

Groenewegen is de eerste Nederlander die een massasprint in de Tour won sinds Jeroen Blijlevens in 1998 en boekte na Bauke Mollema, die eerder knap de zware vijftiende etappe won, de tweede Nederlandse ritzege van deze Ronde van Frankrijk.

Pieter Pottenkijker kan – net als de rest van wieler minnend Nederland – het geluk niet op: “Het is fantastisch om reuzenkracht te hebben, maar het vergt wijsheid haar als een reus te gebruiken.”


Froome (32) stelde zijn vierde Tourzege zaterdag al vrijwel veilig door in Marseille derde te worden in de tijdrit en sneller te zijn dan zijn concurrenten. Het podium wordt gecompleteerd door Rigoberto Uran (Cannondale-Drapac) en Romain Bardet (AG2R), die respectievelijk 54 seconden en 2.20 toegeven op de winnaar.

Froome won de Tour eerder in 2013, 2015 en 2016. Hij nadert met zijn vierde eindzege Jacques Anquetil, Bernard Hinault, Miguel Indurain en Eddy Merckx, die de Tour allen vijf keer wonnen.

Zoals ieder jaar deed het peloton zondag in de beginfase van de 103 kilometer lange slotetappe rustig aan. Pas met nog 55 kilometer voor de boeg werd het tempo opgevoerd en probeerden verschillende renners te ontsnappen.

Toen de stofwolken waren opgetrokken reed er een groep van negen renners vooruit. Sylvain Chavanel, Daryl Impey, Alexey Lutsenko, Michael Schär, Stefan Küng, Imanol Erviti, Dion Smith, Marcus Burghardt en Julien Vermote sloegen een klein gaatje en hielden hun voorsprong door goede samenwerking lang vast.

Het peloton, waar bolletjestruidrager en nummer tien van het klassement Warren Barguil korte tijd op achterstand reed door een lekke band, had alle moeite om de vluchters weer bij te halen.

In de voorlaatste van negen rondes op de Champs-Élysées gaf het negental zich echter gewonnen en maakte het 167 renners tellende peloton zich op voor een massasprint. Daarin bleek Groenewegen, die vroeg op kop kwam, met een machtige sprint de beste.

 

Tour de France – Etappe 20

etappe 22.png

  • Als je een renner ziet sprinten is hij (te laat) vertrokken.

Er moeten gekke dingen gebeuren als Froome de Tour de France niet wint. Hij was zaterdag in de 22,5 kilometer lange tijdrit in Marseille zijn concurrenten de baas met een 3de plek. De Poolse sneltrein Maciej Bodnar was de rapste renner van het hele peloton in 28.15, precies een seconde sneller dan zijn landgenoot Michal Kwiatkowski.

Froome heeft geen tijd verloren op zijn concurrenten. Sterker nog, hij won alleen maar tijd. Als klap op de vuurpijl haalde hij Romain Bardet nog bijna in ook. Bardet, de hoop van Frankrijk en nummer 2 van het klassement, had hele slechte benen vandaag en stelde daarom teleur. Hij kon zijn droom en die van vele Fransen niet waarmaken en behield nog maar net een 3de plek in het klassement. Hij staat nog maar 1 seconde voor op Mikel Landa.

Dylan van Baarle was de snelste Nederlander in  29.37. Dat is Mollema 1 minuut en 22 seconden langzamer dan Bodnar. Ook Bauke Mollema deed het best aardig in 29.51.


De 104e Tour de France zit er bijna op. Nog 103 kilometer in de 21e en laatste etappe, die traditioneel een prooi voor de sprinters is. Met acht ziedend snelle ronden op de Champs-Élysées neemt het peloton afscheid van het Tour de France-publiek.

De slotetappe is maar 103 kilometer lang en de ervaring leert dat er tot aan het oprijden van de Champs-Élysées rustig gefietst en gekeuveld wordt. Zoals gebruikelijk mag de ploeg van de gele trui als eerste het circuit opdraaien en daarna gaat het los in acht ronden van een kleine 7 kilometer. Dappere renners schrapen de laatste beetjes energie in hun vermoeide lichaam bij elkaar om weg te komen. Maar een massasprint is bijna onvermijdelijk.

Pieter Pottenkijker relativeert de successen: “Als je ziet hoeveel sporters God bedanken voor hun overwinning en als je tegelijkertijd de ellende in de wereld bekijkt, moet je haast concluderen dat God zich alleen om wielrennen, voetbal en tennis bekommert.”

 

Tour de France – Etappe 20

etappe 21.png

  • Hagen heerst – Mollema haakt af

Edvald Boasson Hagen heeft de 19e etappe in de Tour de France gewonnen. De Noor sprong op de juiste momenten mee met de juiste groep en reed een paar kilometer voor de finish in zijn eentje weg bij zijn medevluchters. Boasson Hagen won in 2011 voor het laatst in de Tour, 2 maal zelfs.

Na de zware Alpen-etappes was het vrijdag tijd voor de langste rit van deze Tour: 229,5 kilometer moesten de renners afwerken over 3 cols van de 3e categorie. Vanaf de start wilden meerdere coureurs al wegrijden om een kopgroep te vormen. Een paar pogingen later vormde zich na een kilometer of 40 een permanente groep, met onder andere Thomas de Gendt, Lilian Calmejane, Tony Gallopin, Edvald Boasson Hagen en ook… Bauke Mollema!

Binnen no time was het verschil met het peloton opgelopen tot dik 5 minuten. Timo Roosen viel daaruit weg, want de Lotto-Jumbo-renner was ziek en stapte af. Het peloton gaf de zege aan de kopgroep, aangezien Mollema de beste geklasseerde rijder was op dik 3 kwartier. Nadat Michael Matthews de groene trui definitief had binnengesleept, werd het een beetje saai. De voorsprong liep op tot boven de 10 minuten.

Op 60 kilometer voor de streep werd het een beetje leuk in de kopgroep. Jens Keukeleire reed ineens 10 seconden voor zijn 19 makkers, maar werd snel teruggehaald. Het bleef een tijd onrustig met meerdere pogingen van verschillende mannen, maar pas op 16 kilometer voor de streep scheurde het definitief. Helaas kon Mollema niet mee springen met de andere 9.

Daarna was het dus een spel van nog geen 10 man. Boasson Hagen en Arndt waren op papier de beste sprinters. Toen de Noor echt even aanzette, moest Arndt wel passen. Boasson Hagen, die ook Gent-Wevelgom ooit won, gaf het niet meer weg en pakte eindelijk zijn 1e Tour-etappe in 6 jaar. Eerder werd hij nog 2 keer nipt geklopt dit jaar.


De 20e etappe van de Tour de France is een individuele tijdrit van 22,5 kilometer in Marseille. De Zuid-Franse kuststad mocht al vaker de Tour de France begroeten, maar nu is er dan ruimte gemaakt voor een bijzondere afspraak in de voorlaatste etappe. Het nagenoeg vlakke rit parcours bevat een punchy klimmetje op 7 kilometer van de finish.

Over vlakke tot licht glooiende wegen rijden de renners richting de voet van een explosief klimmetje, de basiliek Notre-Dame de la Garde. Daar komen ze na 14,4 kilometer en vervolgens is het 1,2 kilometer klimmen tegen 9,1%. Ja, dat is steil. De afdaling is iets langer en dus ook minder steil en in een slordige 5 kilometer knallen de renners naar de finish.

Aangezien de Tour niet alleen sportieve maar ook toeristische en culturele belangen heeft, passeert de tijdrit al het moois dat Marseille te bieden heeft. Met het Stade Vélodrome als start- en aankomstplaats, koersen de renners via La Corniche – de mooie kustlijn van de Middellandse Zee – naar de rustieke haven Le Vieux Port. Zoals al opgemerkt wordt ook de Notre-Dame de la Garde meegepakt.

Al 34 keer eerder was de Tour in Marseille. In de eerste editie, in 1903, won Hippolyte Aucouturier een slijtageslag van 374 kilometer die in Lyon was vertrokken, terwijl Mark Cavendish de laatste Touretappe in de Zuid-Franse havenstad won. Dat was in 2013 en, u raadt het al, het gebeurde in de sprint.

Pieter Pottenkijker studeert ondertussen op de Marseille Marseillaise. Hetgeen betekent dat hij met zijn hoofd al in Parijs zit: “Laat de renners dit lied zo lang mogelijk zingen onderweg: de weg wordt er minder eentonig door.”

 

Tour de France – Etappe 19

etappe 20.png

  • Tour loopt ten einde, maar is nog niet beslist

Warren Barguil gaat, als hij op de fiets blijft zitten, de bollentrui naar Parijs brengen. De Fransman van Team Sunweb won de etappe op de Franse national feestdag en zette donderdag de kroon op zijn werk door ook op de Col d’Izoard te winnen. “Dit is een droom die drie weken duurt”, glunderde hij vol ongeloof op de Alpentop.

“Gisteravond had ik het er nog met Michael (Matthews, PP) over, dat we nooit hadden verwacht de bollentrui, de groene trui én drie etappes te kunnen winnen. Nu hebben we nog een rit gewonnen. Dit is gewoon ongelooflijk”, duidde Barguil direct na zijn zege. Barguil deelt tijdens deze Tour een kamer met Matthews, die woensdag de groene trui veroverde na het wegvallen van Marcel Kittel.

Rigobert Urán en Romain Bardet gaan normaliter in de tijdrit uitmaken wie er tweede wordt deze Tour de France achter Chris Froome. Het duo liet ook op de Izoard weer zien sterk te zijn, maar wist de geletruidrager nooit echt op de pijnbank te leggen.

“Ik dacht dat ik ging stikken na de finish. Ik heb echt alles gegeven”, zegt Bardet, die wel vier seconden aan bonificaties pakte. “Ik heb het ook wat tactisch gespeeld, door Froome de indruk te geven dat ik niet zo super was. Ik heb de koers gereden die ik moest rijden. De Tour is al geslaagd voor mij.”

Ook Urán kijkt met tevredenheid terug op zijn optreden. “Het was vooral belangrijk om geen tijd te verliezen. We vlogen echt op de Izoard. Het was echt zwoegen, maar het is goed verlopen voor mij. We wisten dat het moeilijk zou worden. Sky kun je niet zomaar aanvallen. Het is afzien op het einde van de Tour.”


De 19e etappe is de langste van de Tour de France. In 222,5 kilometer rijden de renners van Embrun naar Salon-de-Provence. Vluchters of sprinters?

De etappe voert langs de karakteristieke dorpen van de Provence en de geurige lavendelvelden. De race is grotendeels heuvelachtig en dat zal avonturiers ongetwijfeld uitnodigen om een ontsnapping op poten te zetten. Daarvoor biedt deze etappe de laatste echte mogelijkheid. Wegblijven zal echter nog lastig zijn, want de ploegen zullen er alles aan doen om hun sprinters in de perfecte positie naar Salon-de-Provence te brengen.

De rit heeft twee gecategoriseerde beklimmingen in de eerste 43 kilometer. De Col de Lebraut is 4,7 kilometer lang en stijgt met 6%, terwijl de Côte de Bréziers een klimmetje van 2,3 kilometer à 5,8% is. Over glooiende wegen gaat het parcours verder tot na ruim 170 kilometer de Col de Pointu opdoemt, goed voor 5,8 kilometer klauteren tegen een gemiddelde stijging van 4,1%. Vanaf de top is het nog 45 kilometer naar de meet en ongeveer de helft daarvan gaat in dalende lijn. Het oude centrum van finishplaats Salon-de-Provence ligt op een heuvel, die wordt gekroond door het kasteel Château de l’Emperi.

Met het einde van de Tour in zicht verheugt Pieter Pottenkijker zich op Parijs: “Parijs is altijd mooi, wat er ook gebeurt.”

Tour de France – Etappe 18

etappe 19.png

  • Kittel naar huis, maar de Tour trekt verder

Groenetruidrager Marcel Kittel heeft woensdag opgegeven in de Tour de France. De Duitse sprinter ging in de zeventiende etappe, die gewonnen werd door de Sloveense Lotto-Jumbo-renner Primoz Roglic, al na twintig kilometer hard onderuit en staakte twee uur later de strijd.

De Australiër Michael Matthews (Team Sunweb) neemt de groene trui over van Kittel, die 373 punten had. Matthews staat, inclusief zijn gewonnen tussensprint op woensdag, op 364 punten. Het Duitse Sunweb, dat Nederlandse roots heeft, heeft daardoor nu twee truien om de schouders. De Fransman Warren Barguil rijdt in de bergtrui.

Roglic kwam woensdag na 183 kilometer solo over de meet in Serre-Chevalier. De 27-jarige Sloveen bezorgde Lotto-Jumbo én zijn land de eerste etappezege ooit in de Tour. Chris Froome behield de gele trui.


De 18e etappe van de Tour voert naar de top van de Col d’Izoard. Dat is een zware klim, maar omdat de eerste helft van de race goed te doen is, kunnen we ook een strijd op twee fronten krijgen. Avonturiers voor de dagzege, klassementsmannen voor de gele trui.

De etappe bestaat eigenlijk uit twee delen. Wie om de dagzege gaan strijden, is ervan afhankelijk hoe ver de klassementsfavorieten de aanvallers in de glooiende eerste helft van het parcours laten wegrijden. Na een slordige 120 kilometer begint het zwaartepunt van de race. Eerst de Col de Vars en dan de Col d’Izoard. Dat zijn stevige klimmerskluiven en daar wordt de race met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid beslist.

De Col de Vars is een beklimming van 9,3 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5%. Na een lange afdaling en een – al licht oplopende – sectie door het dal ligt de sleutel tot succes op de Col d’Izoard. De beklimming stijgt in 14,1 kilometer met een gemiddelde van 7,3%, maar dat is slechts een deel van het verhaal. In de laatste 10 kilometer gaat de Izoard met 9% gemiddeld omhoog, terwijl de slotkilometer 10% klokt.

Pieter Pottenkijker valt de laatste dagen ook regelmatig. Niet van zijn stoel, maar van verbazing: “Gezegend is hij die niets verwacht, want hij zal heerlijk verbaasd worden.”

Tour de France – Etappe 17

etappe 18.png

  • Hoor, de wind waait!

Michael Matthews heeft goede zaken gedaan in de zestiende etappe van de Tour de France. De Australiër van Sunweb was in een sprint sneller dan Edvald Boasson Hagen en John Degenkolb en pakte het maximale aantal punten voor de groene trui. Marcel Kittel werd al vroeg op achterstand gereden en speelde geen rol van betekenis in het restant van de etappe.

Zoals verwacht brak de koers al in het begin helemaal los. Thomas De Gendt probeerde aan te vallen, maar een groepje werd snel teruggepakt door de mannen van Sunweb. Zij hadden maar één doel: Marcel Kittel op achterstand rijden in de lastige beginfase. Dat lukte, want samen met onder anderen Dylan Groenewegen, Nacer Bouhanni en George Bennett (die later opgaf) moest de drager van de groene puntentrui eraf en keerde hij niet meer terug. Bouhanni lukte het wel om het gat van zo’n twee minuten te dichten. Matthews deed dus goede zaken en pakte ondertussen ook nog de tussensprint mee.

De kans op waaiervorming was zeer groot. Trek-Segafredo probeerde het peloton met nog dertig kilometer te gaan te laten scheuren, maar slaagde daar niet in. Een poging van Team Sky op iets meer dan vijftien kilometer van de meet was wel succesvol. Het peloton brak in stukken met grote slachtoffers als Daniel Martin, Alberto Contador, Alexander Kristoff, André Greipel en Bouhanni tot gevolg.

Met een groep van dertig man stormde de voorste groep af op de finish. Daniele Bennati demarreerde met nog twee kilometer te rijden en sloeg een mooie kloof. Het draaide toch op een sprint uit en die ging Greg Van Avermaet van ver aan. Matthews zat in zijn wiel en kwam er sterk uit, maar Boasson Hagen drukte zijn wiel bijna tegelijk over de meet. Even was er twijfeling, maar Matthews werd toch als winnaar aangewezen. Boasson Hagen werd tweede voor John Degenkolb. Daniel Martin gaf 51 seconden toe op zijn concurrenten Froome (die leider blijft), Bardet, Aru, Uran en Landa.


In de 17e etappe in de Tour de France komen de renners gedurende de 183 kilometer tussen La Mure en Serre Chevalier legendarische bergen als de Col de la Croix de Fer, Col du Télégraphe en Col du Galibier tegen. De finish ligt echter niet bovenop een beroemde berg, maar in het dal.

La Mure is een debutant in de Tour. Nooit eerder mocht dit stadje, uiteraard voorzien van een fraai kasteel, het Tourpeloton verwelkomen voor de start of finish van een etappe. Vanaf La Mure zetten de renners koers richting het noordoosten, waar ze in de Col d’Ornon de eerste serieuze hindernis tegenkomen. De beklimming is 5,1 kilometer à 6,7% en de top ligt op kilometer 30.

L’ Alpe d’Huez is niet in het Tourschema opgenomen. In plaats daarvan rijden de renners verder noordwaarts, naar de Col de la Croix de Fer. Een beest van een berg: 24 kilometer klimmen à 5,2%. Zeer onregelmatig bovendien, want het gemiddelde stijgingspercentage wordt gedrukt door enkele korte afdalingen tussendoor.

Het lastigste is voor het laatst bewaard: de vermaarde tweeling Télégraphe en Galibier. De eerste is een vrij regelmatige klim van 11,9 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,1%. Daarna volgt een afdaling van slechts 4,5 kilometer. Vervolgens gaat de weg 17,7 kilometer omhoog met een gemiddelde van 6,9%. De top van de Col du Galibier ligt op 2.642 meter hoogte. Wat volgt, is een afdaling van 28 kilometer richting Serre Chevalier.

Pieter Pottenkijker stelt vast dat de wind geen spelbreker, maar juist een spelmaker was: “Een veelvoorkomende fout van mensen: bij goed weer geen rekening houden met de wind.”